Kampioenschap van Nederland kader 38/2 derde klasse verslag

NK kader 38/2,  3e klasse: spanning in overvloed.

De tijdelijke locatie van de BV Carambole te Beesd vormde het decor dit seizoen voor het NK kader 38/2, derde klasse. Met een gemêleerd deelnemersveld uit alle windstreken, variërend in leeftijd van 22 tot 73 jaar werd het een botsing van ervaring en speelstijl. De opening  zette de boel meteen op scherp. Groninger Sipke Visser tikte in negen beurten Remco Kroder (Haarlem) op de neus. Almeloër Edwin Tieman maakte indruk met een slotserie van 94 en ook Frank Diederen (22 jaar) en Frans van de Luijtgaarden  gingen voortvarend van start. Ronde 2 werd de ronde van de eerdere verliezers. Visser en Tieman gingen onderuit tegen resp. Velthoven en Kroder in uiterst spannende confrontaties en ook Theo Sanders en Dennis Bouwhuis deden van zich spreken: alles op 2 uit 2 en het NK begon “opnieuw”.   Inmiddels tikte de klok door en werd er na enige discussie besloten de derde ronde af te maken om de zaterdag enigszins te ontlasten. Ronde 3 deed Diederen struikelen tegen Kroder. De laatste speelde het slim, pakte op het juiste moment de verdediging en sloot in beurt negen met 28 af. Dennis Bouwhuis verslikte zich in Siem Velthoven. De nestor uit Noord Scharwoude (een voormalig 57/2-er) toonde bij vlagen zijn klasse, onder andere door een prachtig stukje rappelleren op de kaderlijn. Visser ging moeizaam langs de stugge Sanders en van de Luijtgaarden had wonderlijk genoeg geen kind aan Tieman. Weer splitste het veld zich op: vier op vier en vier op twee punten. Ronde vier op zaterdag bracht het hele veld wederom op één lijn; het verschil werd alleen gemaakt op moyenne waarin vooral Diederen een voorsprong nam door Visser in vier (!) beurten te kloppen, series 66 en 71. Bouwhuis zeven beurten op Tieman; v.d. Luytgaarden ietwat gelukkig langs Velthoven en Kroder – Sanders werd een slopende zaak met Kroder als winnaar. Door deze resultaten zakten Tieman en Sanders wat weg en leek alles zich te concentreren rond Frank Diederen (hoogste moyenne) en ook nog Sipke Visser. Ronde 5 bracht de Noord- Hollandse derby Velthoven – Kroder. In het gewest voorafgaand aan dit NK remiseerden zij om later als de nummers 1 en 2 naar het NK te gaan. Nu was Velthoven de slimste. Hij bleef koel waar Kroder zijn Achilleshiel toonde: oplossingen zoeken in (te) groot spel. De voorsprong verdween en ook een viertje in de gelijkmakende beurt lukte niet. Visser drukte Tieman nog verder in het moeras en Sanders won van een ietwat gedesillusioneerde Bouwhuis. Jammer, want Dennis kan gewoon erg goed biljarten, maar laat mentaal steken vallen. Frank Diederen poetste zijn kansen op door v.d. Luijtgaarden via een serie van 90 kansloos te laten. De voorlaatste ronde ging in met nog steeds meerdere kandidaten voor eremetaal. Theoretisch kwamen vijf deelnemers in aanmerking voor de titel. Kroder, Velthoven en v.d. Luijtgaarden maakten geen fout. Vooral de laatste wist iedere keer op het juiste moment toe te slaan. Frans viel niet echt op maar toonde wel erg veel veerkracht! Tieman beroofde in een prachtpartij Frank Diederen van zijn titelkans: vijf beurten uit! Het slotakkoord in ronde zeven: Kroder, Velthoven en v.d. Luijtgaarden kansrijk waarbij Kroder moest winnen, maar wel afhankelijk zou zijn van o.a. Velthoven (hoger moyenne). Velthoven werd een halt toegeroepen door Diederen, de meest talentvolle van het hele spul. Al doende zette Frank zichzelf hiermee ook op het podium (2e).

Voor v.d. Luijtgaarden en Kroder was het nu duidelijk: winst betekende de titel! Spanning liep op, trillende mouwen en vingers waren daarvan een stille getuige. Kroder kwam niet in zijn ritme en v.d. Luijtgaarden bleef haast stoïcijns zijn puntjes zoeken. Makkelijk ging het niet, maar juist door consequent een laag baltempo te hanteren, wist v.d. Luijtgaarden weg te sluipen. Toen het gat iets van 55 caramboles werd, was de strijd gestreden. Een zoveelste Houdini-act van Kroder bleef dit keer achterwege: de pijp was leeg! Verdiend, vooral door zijn volharding en consequente spel pakte Frans van de Luijtgaarden uit het plaatsje met de mooiste naam van Nederland ( Lepelstraat-) de Nederlandse titel. Met Frank Diederen op zilver en Remco Kroder op brons was het ereschavot compleet.

Naschrift:

Als geïnteresseerd supporter/biljartliefhebber/stukjesschrijver ben ik van begin tot eind getuige geweest van een goed georganiseerd en begeleid (uitstekende arbitrage) NK. BV Carambole o.l.v. de aimabele Hans de Ridder had het prima voor elkaar. Biljarts top, nieuwe ballen erop, iedere partij alles opnieuw geprepareerd, schoon lokaal met dito toiletgroep, bediening en service goed, wat wil je nog meer? En dat in een tijdelijk onderkomen!

Toch resen er ook vragen. Eén van mijn makken –naast vele andere- is dat er niets mankeert aan mijn oren. Zo kwam het dat enkele bezoekers zich afvroegen of het nog wel verantwoord is een dergelijk evenement op twee tafels te spelen. Dagen van 10, 11 uur en langer zijn zodoende meer regel dan uitzondering, ook nu. Gezien de “vernieuwingsdrang” vanuit Nieuwegein zou je misschien wat anders verwachten, zo werd gesteld. Bijvoorbeeld de wens om vanaf – laten we zeggen- de eerste klasse libre klein verplicht op vier tafels te spelen. Ook kan je denken aan spelen in poules met kruisfinale, wat overigens als proef hier en daar in een gewestelijke finale is/wordt toegepast. Tot zover de strekking van de discussie die ik opving.

Mijn idee hierover? Nu, van 8 finalisten NK in twee poules ben ik absoluut geen voorstander. Een NK-biljartweekend mag, nee MOET je minimaal in staat stellen al je concurrenten te ontmoeten indien je met acht man de finale in gaat. Poulesysteem betekent slechts vijf partijtjes en – al speel ik zelf niet meer- daar kom ik niet voor. Ga dan de finale maar in met tien man of zo maar laat de biljarter wel biljarten! Vier tafels vind ik fantastisch, gewoon al om de saamhorigheid onderling EN de kortere wachttijden. Ook nu weer ontbraken (logisch) regelmatig meerdere finalisten tijdens de wedstrijden. Even wandelen, even eten of ’s-avonds naar het hotel terwijl er nog een deel stond te spelen.

Ik heb me prima vermaakt in Beesd. Leuk NK met een prima winnaar: Frans van de Luijtgaarden. Harde, maar sportieve strijd! Aardig wat publieke belangstelling en een leuke prijsuitreiking. Het protocol werd weliswaar enigszins losgelaten, maar dat kan en dat mag. De sfeer, de humor ook liet wedstrijdleider Hans de Ridder die ruimte en daar mag je als organisator best gebruik van maken. Ik heb veel NK’s, toernooien en andere finales begeleid/meegemaakt en gelukkig kwam het nooit tot een dorre, droge bedoening. Hier liep de nummer drie met de gouden medaille naar het podium! Moet kunnen, hoort erbij, was een hilarisch moment en bij de foto’s klopte alles weer. Soms, heel af en toe en juist na zo’n geslaagd weekend bekruipt mij de gedachte de kaderkeu weer op te pakken, maar ja……………….

Martien de Gier

Haarlem